Poeta niedościgniony

Poeta niedościgniony jednym wersem zmienia dzieje otaczającego go świata.
Pisząc o słońcu we włosach uwodzi tabuny kobiet.
Jego wiersze pachną konwaliami i mają kolor kości słoniowej.
Nieprzeczytane parzą, niezrozumiane bolą, nienapisane sieją strach.
Poeta niedościgniony widzi własną śmierć tylko po to, by ją opisać.
Szczęście to coś, co go omija. Samotność to coś, czym się karmi.
Nie umrze z głodu. Ma co jeść. Aż nadto.
Smacznego poeto…

 

Kraków, 21 maja 2019 r.